posted on 19 Mar 2010 20:20 by kobb in work
20 มีค การตัดสินใจที่ยากจะเย็น หลังจากทำงานที่เดิม ด้วยความไม่มีความสุข เราอยากลาออกวันละสามเวลา แต่ว่า ถ้าลาออกก้อไม่รู้จะเอาอะไรกิน วันนี้นั่งทำงานไป พี่สะใภ้เราก้อโทรมา ถามว่าเราเป็นอย่างไรบ้าง จะลาออกไหม ถ้าลาออกก็กับมาอยู่บ้านเรา ที่บ้านมีงานให้ทำอีกเยอแยะมากมายรอเราอยู่ สิ่งนั้นมันทำให้เราคิดได้เลยว่า เรายังมีอีกที่ ที่หนึ่งที่เราหลงลืมไป แล้วก้อมีสิ่งที่เรากังวนอยู่ในใจเรานั่นก็คือ
- อยู่ที่บ้านมันอึดอัด ไม่ค่อยมีอิสระ
- ออกไปเทียวบ่อยไม่ได้
- ไม่มีเพื่อน ไม่ได้เจอสาว ๆ ๆ
- ธุระกิจครอบครัวมันจุกจิก ทำงานไม่เป็นเวลา
สิ่งที่เราได้กลับมาแทนที่
- ความมั่งคงอนาคต
ถ้าเราได้อยู่บริษัทเก่า เราจะมีเพื่อนฝูงมากมาย ได้ไปเทียวแทบจะทุกวัน ได้อิสระจะไปไหนก้อไปทำอะไรก้อได้ข้อเสียก้อมีเยอแยะมากมาย เช่นว่าเงินไม่พอใช้ งานปวดหัวที่สุด เจ้านาย สภาพแวดล้อมในการทำงาน น่าเบื่อที่สุด หัวน้างานจุกจี้ กดดัน เป็นขี้ข้า ประมาณนั้นอ่ะ
เ อ า ไ ง ดี น ะ เ ร า เ ลื อ ก ท า ง ไ ห น ดี
posted on 12 Mar 2010 20:54 by kobb in work
วันที่ 3 ของการทำงาน เนื่องจากเมือว่านทำภาพวถ่ายทางอากาศไม่เสร็จ หนึ่งภาพต้องทำต่อ มี่พี่คนหนึ่ง เป็น QC พี่แกก้อเร่งอยู่ได้ ถามเราว่าเสร็จหรือยัง เสร็จหรือยัง ครั้งแรก เราก้อบอกว่ายังไม่เสร็จ ผ่านไปเพียงไม่ถึง ครื่งชั่วโมง ก้อมาถามเราอีกว่าเสร็จหรือยัง เสร็จหรือยัง ความโมโหเกิดขึ้นในใจ ตอบไปว่ายังด้วยเสียงแข็ง ๆ ไม่มีหางเสียง ว่ายัง ผ่านไปเพียงไม่ถึง 15 นาที ก้อมีเสียงเช่นเดิมตามมา พร้องกับเดินมาข้างหลังมาคุมเรา ความกดดันเกิดขึ้นกับเรามากมาย พร้อมกับอารมณ์ที่เล่าร้อนบวกกับสภาพแวดล้อมในการทำงานยิ่งทำให้เราเกิดความกดดันและความเครียด หลังจากนั้นเราก้อทำงานเสร็จ แล้วก้อส่งงานด้วยความเร่งรีบ แล้วเราก้อรับงานใหม่มาทำ ครึ่งชั่วโมงต่อมาก QC เรียกเราเข้าไปหา บอกว่างานเราไม่มี แล้วก้อภาพที่ให้ไป REC ใช้ไม่ได้ ไปทำมาใหม่ให้หมด สภาพจิตใจเราในตอนนั้นมันย่ำแย่มาก เราทั้งกดดัน เครียด ได้แต่โทษตัวเอง หงุดหงิด ไม่ได้ดังใจ เอารูปมาทำใหม่ น้ำตาไหลเลย แต่กลั้นเอาไว้ ไม่ให้ใครเห็น แล้วก้ออยากจะบอกมากมายว่า เราเพิ่งเรียนรู้งานใหม่ ช้านิดนึง สิ่งที่ QC เร่งงานเราก้อได้เห็นแล้วว่า ผลงานมันเป็นอย่างไร มันออกมาดีหรือไม่ มันก้อไม่ดีทั้งสองฝ่าย QC ก้อเสียเวลาตรวจ เราเองก้อเสียเวลาแก้งาน หลังจากที่เราเอางานมาแก้ ในใจเราก้อบอกกับตัวเองว่า สถานการณ์ใจตอนนี้มันช่างเลวร้ายหรือเกิน เราพร้อมที่จะก้าวเดินออกจากบริษัทนี้หรือใหม่ งานที่เราได้รับมอบหมาย มันหนักเกินไปไหม ....
พักเที่ยงโทรมาหาพี่สะใภ้เราน่าจะมีคนเดียวที่เข้าใจเราที่สุด เราเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้พี่ฟังทั้งน้ำตา พี่เค้าก้อให้คำแนนำ แต่สิ่งที่อยากได้ยินก้อคือ "ถ้ามันไม่ไหวก้อลาออกมาอยู่บ้านเรา ยังมีงานให้ทำอีกมากมาย" (พี่ ๆ เราเป็นเจ้าของโรงสีนะ) แต่สุดท้าย กับไม่ได้ยินมัน วันนี้มันช่างเลวร้ายสำหรับเรา
posted on 11 Mar 2010 20:13 by kobb
10 มีนา 05.30 น เสียงเรียกจากขุมนรกปลุกว่าวันนี้จะต้องไปทำงาน เราไม่อยากจะลืมตาตื่นขึ้นไปทำงาน แต่จะทำอย่างไรได้ ก้อมันเป็นสิ่งที่จะตอนทำ นี่หน่า หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ออกเดินทางไปทำงานก้อได้แต่ภาวนาว่า วันนี้อย่าเจอเรื่องเลวร้ายกับเราเลยนะ พอเดินเข้าไปที่โต๊ะทำงานก็ มีงานอยู่ตรงหน้าเรา งานวันนี้ เราต้องเรียนรู้งานใหม่ อีกแล้ว ที่เรียนรู้มาเมือว่ายังจำไปได้เลย หลังจากเทรน งานเสร็จก้อทำงานจริงเลย สำหรับเรา อ้อ มีการย้ายที่นั่งทำงานอีก จะย้ายอะไรกันนักกันหนา นั่งทำงานด้วยความอึดอัดใจ เพราะว่าไม่อยากทำงาน สภาพแวดล้อมในการทำงานมันช่างหน้าเบื่อ มีเพื่อนคุยไม่กี่คน ที่เหลือรุ่นพี่บ้างรุ่นน้องบ้าง เราก้อไม่สนิดกับใคร คิดถึงเพื่อนเก่า ที่เคยทำไฟฟ้าด้วยกัน คิดถึงพี่เนะ คิดถึงแฟบ แต่ก้อวันนี้ก้อยังดีสำหรับเราที่เราได้นั่งใกล้พี่จอย พี่หนุย ที่สนิดกัน แต่มองไปแล้วเราก็ยังหดหู่อยู่เหมือนเดิม เนื่องจากเราได้อยู่ตึกที่ทำงานได้ไฟฟ้าตึกใหม่คนเดียว พี่เนะ กับแฟ๊บไปอยู่ตึกเก่า เรานั่งอยู่ตรงที่แฟ๊บเก่า เรานั่งติดกับแฟ๊บ ถัดไปเป็นพี่เนะ ทุกครั้งที่มองไปด้านซ้ายจะเห็นพี่เนะกับแฟ๊บ แต่วันนี้มองไปเจอแต่ใครก้อไม่รู้ บรรยากาศในการทำงาน ครื้มฟ้าครื่มฝน เหมือนฝนกำลังจะตก เพื่อนที่ทำงานน่าเบื่อ หัวหน้างาน ยิ่งแล้วใหญ่เลย .......
พรุ่งนี้เราจะเจออะไรต่อไปนะ
